Langsheen mistige valleien,

Wandelen wij als dromerige wezens,

Verlangend naar kennis van de dingen…

‘Je zoekt naar Levenswijsheid, groeit dag én nacht.’

Wij zijn als een jeugdig boompje,

Jonge frisse blaadjes in de ochtenddauw,

Hier en daar een bloemknopje naar de hemel reikend…

‘Je hunkert naar het Onbekende maar blijft op je hoede.’

Onze kwetsbare wortels,

Nog ondiep geworteld in Moeder Aarde,

Verwarmd door de Zon,

Gevoed door de Aarde…

Gekoesterd door de strelende Winden,

Zachte en harde woorden voortgebracht…

‘Kijk me aan mijn lief Kind, ik ben er voor je… Géén Wijsheid zonder Inzicht!’

Terwijl wij gulzig drinken van de levende wateren,

Genieten wij van de oeroude mineralen,

Geschonken door al wat rond ons leeft.

In koesterende onschuld zijn wij geboren,

En in al de lange jaren die komen…

Leren wij van onze fouten en vergissingen…

‘De Weg van Onschuld naar Doorleving en Levenswijsheid is een weg van pijn én lach.’

Al staan onze wortels nog zo stevig

En hebben we een groot bos van vrienden,

Zonder onze mentors staan we nergens.

Zij geven ons de hand als we ons verloren voelen,

Troosten ons wanneer we verdrietig zijn,

Leren ons dat inzicht in de dingen belangrijk is,

Met geduld en steeds een eeuwige glimlach…

‘ Weet dat een Mentor is als een baken van Licht in een wereld die soms duister en verwarrend lijkt.’

Er voor elkander zijn is de moraal van het Leven,

Zo kunnen we steeds een stap verder gaan op het Levenspad,

Hand in hand en steeds lerend…

Het leven in al zijn aspecten….

Roosje, juli 2007