| Christel's profileDroomwereld van Roosje e...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
September 01 Wever... 'Wever van mijn bestemming,
fluisterend vertel je me je verhaal. Je stem klinkt als doorleefd, diep en warm... alsof je al altijd hebt bestaan. Alles rondom me heen lijkt te vervagen en toch voel ik de energie van ieder levend wezen door me heen stromen. Je vertelt me wijsheden van een tijd die geen één zich herinneren kan. Een tijd van ontstaan en veranderingen, van licht en duister, eeuwige geboorte, eeuwige overgang om opnieuw te worden geboren in een nieuwe wereld. De wever kijkt in mijn ziel en zegt me dat het licht sluimert in ieder van ons, in mens, in dier, in iedere plant en elk levend organisme dat het universum bevolkt. Alles is oud en wijs en toch nog zo jong en onwetend... Een tegenstelling die de wereld maakt zoals ze is. En wanneer we denken alles te weten... beseffen we dat we eigenlijk niets weten... De mens heeft in zijn zoektocht naar kennis, lust naar macht en hebberigheid, vergeten dat zijn gaven onbenut zijn gebleven. De wever vertelt ons het verhaal van de schepping omdat we daarin het fundamentale vinden waar we altijd naar op zoek zijn... ...en toch is het simpel, héél simpel zelfs... In het begin was er enkel een piepklein lichtje in een Duister van Energie.. Maar dat Licht groeide en groeide totdat het Duister haar omarmde en ze samen het Universum creeerden waarvan wij deel uitmaken... nu en voor eeuwig...' Roosje July 06 Lieve Moeder, wat is de reden van ons bestaan?
Langsheen mistige valleien, Wandelen wij als dromerige wezens, Verlangend naar kennis van de dingen…
‘Je zoekt naar Levenswijsheid, groeit dag én nacht.’
Wij zijn als een jeugdig boompje, Jonge frisse blaadjes in de ochtenddauw, Hier en daar een bloemknopje naar de hemel reikend…
‘Je hunkert naar het Onbekende maar blijft op je hoede.’
Onze kwetsbare wortels, Nog ondiep geworteld in Moeder Aarde, Verwarmd door de Zon, Gevoed door de Aarde… Gekoesterd door de strelende Winden, Zachte en harde woorden voortgebracht…
‘Kijk me aan mijn lief Kind, ik ben er voor je… Géén Wijsheid zonder Inzicht!’
Terwijl wij gulzig drinken van de levende wateren, Genieten wij van de oeroude mineralen, Geschonken door al wat rond ons leeft. In koesterende onschuld zijn wij geboren, En in al de lange jaren die komen… Leren wij van onze fouten en vergissingen…
‘De Weg van Onschuld naar Doorleving en Levenswijsheid is een weg van pijn én lach.’
Al staan onze wortels nog zo stevig En hebben we een groot bos van vrienden, Zonder onze mentors staan we nergens. Zij geven ons de hand als we ons verloren voelen, Troosten ons wanneer we verdrietig zijn, Leren ons dat inzicht in de dingen belangrijk is, Met geduld en steeds een eeuwige glimlach…
‘ Weet dat een Mentor is als een baken van Licht in een wereld die soms duister en verwarrend lijkt.’
Er voor elkander zijn is de moraal van het Leven, Zo kunnen we steeds een stap verder gaan op het Levenspad, Hand in hand en steeds lerend… Het leven in al zijn aspecten….
Roosje, juli 2007 March 05 In het Kind verborgen...In in het Kind verborgen
huist de Mensentaal,
Oud en Wijs...
Ontkendmet de jaren,
verloren gewaand door volwassenheid.
Het Kind in ieder van ons,
is nooit weggeweest
maar slaapt enkel...
en de oude Mensentaal,
sluimert in de diepte van onze Ziel...
Aan ons te beslissen
of we het Kind in ons willen erkennen...
Roosje November 06 I wish...I wish I can keep on touching those clouds of hope and dreams
for I believe in what lies within our soul...
two become as one!
 Roosje June 26 In the silence...In the silence we find the strenght...
Sereen inner light,
where more than dreams reside,
Greatness lies in everyone,
hidden depths within our being,
a place of choices to be made,
Many questions haunt our mind...
Where lies the boundary,
between good and bad...
how do we find balance?
Lessons we all have to learn...
to become who we really are...
But can we show our inner soul,
in the world that we created?
Do we dare?...
 RoosjeJune 20 Ontsproten aan het kinderbrein...Ontsproten aan het kinderbrein,
...'t concept 'leven' moet wondermooi zijn,
het hoe, waarom en wie we zijn...
jong gezien,
jong gevoeld,
verbaasd over nieuwe dingen,
verheugd over iedere ontdekking,
ontwaakt in de realiteit van iedere dag,
de baarmoeder verlaten,
het zonlicht in...
vol liefde starend in de ogen van mama,
haar vertrouwend dat ze je steeds de hand geeft...
beschermd en gekoesterd door haar warme liefde...
 Roosje January 26 A smile for every tear...I have lived a thousand lives,
many times you passed me by,
I have heared your ancient words,
whispers in the wind,
a strong but gentle voice,
the coulour of your hair,
an infinite starnight,
blossoms on your silk skin,
watery eyes,
a smile for every tear,
she is me
and I am her...
Roosje
 January 25 Ieder stap is van belang...Dans met mij de dans van het leven,
vrolijk, levenlustig...
passievol en vrij...
Hand in hand door het leven,
goede dagen,
slechte vergeven...
Leren van eenieders woord,
zonder oordeel,
oprechte gevoelens...
Bij jezelf beginnen,
stille verandering,
een kleine rimpeling,
een zee van emoties...
Het begin is moeilijk
zoals met alles,
een babystapje,
wonderbaarlijk mooi!
Roosje
January 19 A sweet delight...In ages of mystery,
through gardens of angelwings,
Fierce dragons,
guardians of the Other world,
From an invisible island,
The mists of Avalon,
an ancient bell calling your name,
Honey and milk in a creamy pool,
warm and sweet delight,
A path in an old oak wood,
whispering trees, magickal words,
the sound of a distant waterfall,
a gentle stream next to the path,
The Moon shining on your wondering face,
guiding you to a special holy place,
A realm of peace where you can reside,
to find your innerself,
to become who you really are...
Roosje
 January 18 De ware aard...Langsheen de grijze beklemmende nevels,
Oog in oog met de schaduwen van mijn angst en verleden...
Ben ik nog steeds het wezen van voorheen,
niets of niemand heeft van mij iets anders kunnen maken...
Steeds meer over mezelf lerend,
over anderen de ware aard van hun gelaat...
Een mens is immers meer dan dat wat men ziet, zoveel lagen af te pellen,
ingewikkeld als een mummie is onze ziel...
Roosje
January 13 Hoop en wanhoop...Zelfs al heb je zo'n geluk gevonden in je leven,
het verleden maakt je het leven soms o zo zuur...
Dan ben je eerlijk en medewerkend,
toch lijkt het alsof mensen met slechte bedoelingen
telkens weer het pleit winnen.
Er zijn zo van die dagen dat je nog liever in
een hoekje zit te huilen,
hoeveel liefde je ook ontvangt in je nieuwe leven,
een zware negatieve energie drukt je hoop de grond in.
Je herpakt je steeds wel weer en...
je wordt toch sterker, soms zonder dat je het zelf beseft.
Mensen die je genegen zijn zeggen je dan dat je
aan kracht gewonnen hebt en eigenlijk al veel overwonnen
maar na een zware klap en zoveel oneerlijkheid,
lijkt je wereld soms in te storten en zie je geen licht meer.
Dat zijn zo van die momenten die iedereen doorleeft. Het doet pijn en je begrijpt het niet dat mensen zo hard, gemeen, egoistisch, leugenachtig en veel meer nog kunnen zijn.
Toch heb je zoiets van: ik wil zo niet zijn, ik wil mezelf zijn en blijven.... misschien te goed, te naief maar mezelf!
Hopende dat het Goede steeds overwint...
Wees allen gezegend!
Met liefs van Roosje
December 16 De aftelling...De aftelling voor kerstmis is begonnen...
Voor velen zit de sfeer er al in. Een versierde kerstboom maar tegenwoordig ook versierde huizen. Prachtig verlichte kerstbomen, huizen waar kerstmannen vrolijk het dak opklimmen. Vele dingen heb ik al gezien en 't is steeds een leuke ervaring om van die straten te gaan bekijken waar de buurtbewoners duidelijk samenwerken om van hun straat een heus kerstspektafel te maken. Hier is in huis ook de warmte van de kerstboom en vooral van het licht voelbaar, nog geen geschenkjes onder de boom echter... da's voor volgende week, anders zijn er zo van die handjes die gaan rammelen aan de pakjes en dan zitten ze er zolang naar te raden dat je bijna zelf in de kerstboom gaat hangen.... hihihi, ach... eigenlijk best fijn om dan zo'n beetje rond de pot te draaien bij kinderen. Maar kerstmis betekent meer dan gewoon feesten... het licht dat wederkeert na de duisternis... Het is ook een tijd om eens goed na te denken over wat er allemaal is gebeurd in het laatste jaar en alle banden eens terug aan te sterken. Het zou eigenlijk dus het hele jaar door kerstmis moeten zijn hé... Gewoon om het warme licht dat mensen dan doorgeven al blijven er nog zovéél in de kou zitten. Dan spreek ik niet enkel over letterlijke koude maar vooral om al die eenzame mensen, je ziet ze niet.... je beseft het soms zelfs niet omdat ze het goed verstoppen maar zo zijn er velen en dat maakt deze dagen soms nog moeilijker. Door mijn eigen ervaringen zijn ook mijn ogen open gegaan en ik moet nog héél veel leren, een heel leven lang.... Alles is niet wat het lijkt... Veel onder ons leven een soort schijnleven, de maatschappij is niet zacht al zou ik het graag anders zien. Meestal zijn het ook net die mensen die zoveel goeds verdienen... net zij moeten dikwijls zoveel afzien en beproevingen doorstaan. Als de mens opnieuw kon beginnen... zouden we het dan anders aanpakken??? Dikwijls stel ik me die vraag.... het antwoord zal ik nooit krijgen want we leven immers in de realiteit. Er het beste van maken en genieten van al die gelukzalige momenten uit ons leven, ze samenbundelend als een bal van energie en hopen dat je glimlach en luisterend oor een ander mens opvrolijkt. Een helpende hand wanneer erom gevraagd wordt, doen wat je kan binnen de grenzen van je mogelijkheden... een troostend gebaar.... Ik ben maar een mens, maar ik leef en ben...
Met liefs van Roosje
December 12 Wachtend op Yule...Een koude grijze ochtend,
een ijzige wind die klieft door ieder bot,
menigeen lacht kouwelijk droef,
want de winter hult ons in donker gewaad.
De zon tracht het dichte wolkendek
te doorbreken,
zijn kracht is echter niet sterk genoeg...
dus moeten we allen geduldig wachten
tot het licht wederkeert vanaf Yulefeest.
Heerlijk binnenshuis,
warm licht verspreid door kaars en boom.
Samenhorigheid, familiebanden aangesnoerd,
een lach die verwarmt, een wens die moed geeft.
Hopen dat menigeen kan feesten en genieten,
velen blijven triest in kou achter...
Alleen, vergeten...
door vrolijk versierde ramen kijkend,
feestvieren is niet voor iedereen gegund...
De trieste realiteit, schrijnend,
de meesten ontkennen het,
willen het gewoon niet zien...
maar verdwijnen zullen die mensen niet.
Zal het licht voor hen ook eens weerkeren?
Ik hoop het vanuit het diepste van mijn hart en ziel...
Roosje
December 05 Wist ik veel.....Het subdomain waarop ik ga publiceren is nog niet afgewerkt en daarom nog effe hier dingen neerschrijven voor diegenen die er interesse voor hebben.
Met heel veel liefs van Roosje Wist ik veel...
dat het leven nog iets anders te bieden had.
Dat liefde zo'n belangrijke plaats zou innemen
in mijn leven van solitude en onbegrip...
Sommige zorgen nemen nu de plaats in van andere,
dat is nu eenmaal wat de maatschappij meebrengt.
Maar zo'n diep geluk had ik nooit verwacht,
langzaam dringt het tot me door...
tot in het diepste plekje van mijn gepijnigde ziel.
Iemand ontmoeten waar je je verwant mee voelt,
waar je dingen mee deelt,
het gevoel hem al een eeuwigheid te kennen,
beelden van een ver verleden,
van verlies en terugvinden...
Als het ware elkanders gedachten lezen
en voelen wat er in je hart leeft...
Met open ogen in een relatie gaan,
niet langer met angst en eenzaamheid.
Geloven in méér dan morgen,
maar in samen naar de toekomst groeien...
Terug in jezelf geloven en
iemand de hand durven geven zonder wantrouwen...
Dat en zoveel meer...
Ik kan het na zoveel tijd nog steeds niet vatten
dat ik dat zou verdienen want voor mij leek
het leven al voorbij....
Roosje
October 24 In mijn hart....In mijn hart,
weerklinkt een lied...
doordrongen met magie,
langsheen de mist der tijd.
Verdriet en pijn,
in mijn hart doorvlochten,
sijpelt langzaam weg...
Kennis door ervaring,
mijn hele wezen vervuld van liefde,
niet blind maar met open ogen...
De jaren maken mij wie ik ben,
ik was nooit verloren,
enkel de weg kwijt...
Maar in mijn hart verschuild,
lag de hunkering en het geloof in liefde,
en de mist heeft plaatsgemaakt voor helderheid...
En dit is nog maar de eerste stap....
Roosje
October 18 Moeder Natuur...In haar ogen, groen-goud,
zie ik verscholen wijsheid.
Ze bewandelt haar weg,
slenterend... haar voeten strelen de grond.
Ieder moment doorleefd,
tranen van geluk,
tranen van verdriet,
alles als Eén.
Ze voelt de warmte van haar hartstreek,
haar hoofd geheven naar de verwelkomende zon.
Gesloten ogen, genietend van de speelse wind.
De noten die ze zingt zijn werelds,
rillingen van puur levensgenot,
verspreidend in ieder vezeltje van haar lichaam,
haar ziel doordringend...
Ze is iedereen,
maar zoals zij is er toch geen één,
Zij is wie ze is...
Zij is Moeder Natuur.
Roosje
October 04 Wakkergeschud...Soms wordt een mens wakkergeschud,
uit een droom of een nachtmerrie...
Met de realiteit geconfronteerd,
de dagdroom aan de kant geschoven...
Als je iemand ziet lijden,
machteloos en met lede ogen..
Je zou zo graag iets van de pijn overnemen, maar liever wil je er geen...
Niet wetende wat je kan doen om iemands
leed te verzachten,
je handen strelend over iemands gelaat...
In de ogen zoekend naar een antwoord, hopen dat je iets vindt waarmee je kan helpen...
Met een traan, een weg zoekend over je verhitte gelaat,
de pijn proberen te verzachten door iets van jezelf te geven...
Wanhopig staren in ogen als een poel van emoties,
wetende dat je enkel kan zeggen: 'Alles komt in orde!
Ik hou van je...met hart en ziel!'
Roosje
September 28 Ontwaakt uit een diepe slaap...Ze wordt wakker in de stilte van de ochtend,
verdroogde tranen verkleven haar oogleden.
Ze is ontwaakt uit een diepe slaap,
ze ziet de dingen nu zoals ze écht zijn,
niet langer verhuld in een sluier,
verstopt in een grot vol mystiek...
De pijn is nog hardnekkig,
als scherpe steken in haar gekwetst hart,
steeds ontkent maar nu ontwaart,
een leven zonder liefde is niet het hare,
haar vleugels weggeknipt...
Nu is haar hoop wedergekeerd,
maar ze heeft veel te verwerken.
Niet langer alleen en zichzelf te durven uiten, geapprecieerd worden zoals ze is,
met warme armen die haar omgorden.
Nu sluit ze haar ogen met een warm gevoel, alles komt in orde.... de tijd zal helen...
Roosje
September 21 Het woud....Ik danste in een met geheimen gehuld woud,
de bomen spraken hun eigen taal...
oeroud, streng en betuttelend.
De mens heeft hen gepijnigd, de aarde onder hun voeten vervuild,
de lucht waarin hun takken waaien
is een frontlinie voor de oorlog tegen de natuur.
Het regende niet maar toch vielen waterdruppels,
zoet en warm, op mijn aangezicht...
De bomen huilden en hun diepe liefde voor de mens
werd héél duidelijk,
nooit zijn ze boos geweest op ons, eerder teleurgesteld,
Ze hebben ons zoveel lessen laten leren,
en luisteren deden we zelden, écht luisteren!
Ze praatten zachtjes tegen me, in mijn geest weerklonken vele stemmen
als één,
Ze herinnerden me aan hoe het ooit was, hoe de mens in harmonie
leefde met de natuur en respect toonde voor hetgene hem geschonken werd.
Het leven was hard en moeilijk maar nu hebben we een weg gekozen die
zoveel opoffering eist, dat we vergeten zijn om écht te leven en het woud roept en huilt nu....
Ik begon ook te huilen en was beschaamd een mens te zijn want hoe groot of klein mijn gedeelte in dit alles ook zijn moge, ik maak er deel van uit...
Bij onszelf beginnen, da's misschien wel al een eerste stap maar het wordt wel hoog tijd voor een grotere bewustzijnsvorming bij de Mensheid want anders zal niet enkel het woud voor immer verdwijnen maar ook de Mens!
Roosje
September 20 De herfst...
Het is duidelijk dat de herfst komt binnengeslopen...
Bladeren verkruimelen onder je voeten terwijl je geniet van de rijpende geuren en warme kleuren in de natuur. Zelfs een stadspark doet je wegdromen, tot rust komen...
Hoge bomen die het geluid van de stad absorberen en wiens kracht je vervuld met passie voor het leven. De herfst is niet voor iedereen een aangenaam seizoen maar ikzelf vind het een heel intense belevenis.
Vooral volgende maand als de dagen serieus beginnen te korten en ochtendnevel danst over de aarde. Het zonnetje dat de nevels moeizaam verdrijft en een gouden gloed tovert op je gelaat. De herfstwind, vervuld met sensaties die ieder zintuig prikkelt. De fruitoogst die heerlijk zoete geuren verspreidt en je doet hunkeren naar die eerste hap in een versgeplukte appel, blinkend in het zonlicht... roodgroene sensuele ronding...
Het natte grastapijt, een hele zomer geglunderd, nu rustig de winterslaap zoekend... de natuur opent haar armen om de winterkoning te ontvangen. In deze periode gaan deuren open voor degenen die het willen zien en geloven...
Met liefs van Roosje
|
|
|
