Home… is where I do belong,

In my dreams I feel so strong,

But the hurt still remain…

I hold on to what I know,

Love is here to stay,

Wonders of each day,

The laughter of my children,

A tease from my lover,

A hug when I do not expect it…

This is my home,

And this is where I remain…

No longer reaching for tomorrow,

But enjoying every moment of the day,

Life is in each breath that I take,

And beyond lies a world

Yet unknown….

Roosje

Vrijdag, 20 mei

Met regen gaan slapen.... een donker wolkendek als welkom van de nieuwe dag...  Tja, het is tenminste al niet meer zo koud als enkele dagen geleden hé.  Bijna iedereen hunkert naar wat écht lenteweer maar het laat wat op zich wachten en als de zon zich laat zien, springen we naar buiten om van haar te genieten.  Maar vandaag heb ik niet veel de eer gehad om haar zonnig gelaat te mogen aanschouwen en blijf dus maar binnen en werk wat aan mijn huishouden.  Eerlijk gezegd, ik heb een luie dag en niet veel zin dus slenter ik maar het huis door en zorg dat alles gewoon netjes en opgeruimd is zonder veel poespas.  Iedereen heeft wel eens zo'n dag hé. Ik kijk er al naar uit wanneer mijn kids van school terugkomen omdat ze zo'n intense energie uitstralen.  Daar leef ik dan weer van op!  Een glimlach doet immers wonderen...

IK WENS AL MIJN SPACE-VRIENDEN NOG EEN SUPERFIJN WEEKEND TOE EN DE ALLERBESTE WENSEN OP ALLE GEBIEDEN!!! MET VEEL LIEFS VAN JULLIE ROOSJE  XXXXXXXXXXXXXJES

Ik ben deze ochtend vroeg opgestaan, hopende dat de zon nog steeds van de partij zou zijn in onze mooie Haspengouwse streek maar blijkbaar zijn de wolken al snel tot bij ons gekomen en zal er dus niets terecht komen van dat zomertopje dat ik zo graag wilde aandoen om te genieten van de zonnestralen.  Maar dat zal me niet tegenhouden om straks een fikse lentewandeling te maken in de herboren natuur en op krachten te komen.  Misschien krijg ik dan ook nog wat inspiratie en kan ik wederom iets schrijven waar ik veel van mezelf in kwijt kan.  De kinderen zijn naar school en het is hier nu heel stil....  maar buiten sjilpen de vogels vrolijk hun lied en de eerste jonge spreeuwen springen dartel over het gazon.  Mama en papa zijn steeds in de buurt terwijl enkel katten hen gadeslaan vanuit het struikgewas.  Binnenkort zijn de spreeuwen hier met hun hele 'hebben en houden' om van de kersen te proeven en de fruitboeren zich wederom blauw ergeren aan de dronken vogels die zich niet zo gemakkelijk laten afschrikken door handengeklap of kanonnetjes.  Tja, wie kan nu weerstaan aan zoveel lekkers dat zomaar aan de bomen hangt?  Ik hoop dat iedereen de kans krijgt om wat te genieten van al het moois dat rond ons leeft en zich ervoor kan openstellen, al is het maar voor heel eventjes.... gewoon effe wegdromen en ontspannen....  Nog een fijne dag allemaal en veel liefs van Roosje.  Het ga jullie goed!  xxxxxxxjes

Olalala..... toch kwam het zonnetje ons tegemoet en het werd al snel warmer.  Ze nodigde uit om een wandeling van enkele uurtjes te doen en ik heb er enorm van genoten.  'k Heb er heel grote honger van gekregen en voel me tiptop....  Groetjes van Roosje aan al mijn space-vrienden! xxxxxxxxxjes

Hallo lieve bezoekers en lezers,

Zoals reeds bewezen, is de winterkoning is stiekem teruggeslopen om ons te 'verwennen' met winterse toestanden.  Voor de éne is dat fijn en een ander vindt dat helemaal niet zo leuk.  Tja, voor diegenen die er thuis van kunnen genieten is dat gewoon heerlijk....  de lucht is iets of wat gezuiverd en de sneeuw (al was het niet veel) zorgde toch voor mooie taferelen waar menig fotograaf z'n pleziertje aan beleefd heeft.  En als ik de weerman/vrouw moet geloven, dan volgen er nog ijsdagen, zelden gezien tijdens deze periode van het jaar.  Maar ik vind het eigenlijk toch goed dat het vriest omdat anders de zomerlucht gonst van de insecten. Niets zo erg als een muggenplaag....    En in de Ardennen?  Mensenlief, zo véél sneeuw, daar zak je toch gewoonweg doorheen!  Ik hoop volgende week de kans te krijgen om naar de Ardennen af te zakken.  Gewoon wandelen, spelen met sneeuwballen, op de slee met de kinderen van een helling afglijden en daarna een lekker glaasje gluhwein.  O mensen, ik zit hier al te dromen....hihihi, het noemt hier niet voor niets Droomwereld hé.  Maar de Ardennen is wel veel bereikbaarder dan bijvoorbeeld Oostenrijk dus moet het wel te doen zijn.  Als je het nieuws ziet op verschillende televisieposten, dan zie je dat er overal serieuse wintertoestanden regeren.  Je zou je al beginnen af te vragen of er inderdaad een klimatologische verschuiving plaatsvindt maar er zijn nu eenmaal ook cycli door de tijd heen.  We weten al veel over het verleden maar we lopen ook nog niet zo lang rond op deze planeet.  Maar tja, we hebben wél al veel uitgestoken en kapotgemaakt op die ontzettend korte periode...  Ik hoop dat de Mens eindelijk begint te beseffen dat niet wij heersen over de Aarde maar de Natuur in al haar aspecten!  Wij moeten ons aanpassen aan het Leven en niet omgekeerd. Het is hoog tijd maar de vraag is.... zou het al niet té laat zijn? Zo gaat het met alles in onze maatschappij.  Er moet al iets vreselijks gebeuren vooraleer er eventuele veranderingen of aanpassingen komen en dan nog... 

 Oei Christel toch, je begon eerst vrij vrolijk te schrijven en nu melodramatisch....  Effe gedachten op nul zetten (niet zo'n probleem... hihihi) want het leven gaat verder en we moeten ook kunnen genieten op een positieve manier.  En daarom wens ik hierbij aan iedereen een ongelooflijk fijn weekend! Met vele groetjes van Christel. Doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Ps: Deze foto's zijn niet de mijne maar op Google gevonden (streek van Salzach). Wanneer ik ietsjes moderner ben ingesteld met scanner e.d., dan kan ik wat van mijn eigen natuurfoto's laten zien maar verwacht geen hoogstandjes, ben maar een klein amateureke.

Als er iets is dat ik, met schade en schande, geleerd heb tijdens mijn levensjaren, dan is het dat de mens méér is dan wat men hoort en ziet...  Ieder van ons is de som van al zijn of haar daden er ervaringen, van het lief en leed en de manier waarop we ermee omgaan. Natuurlijk is de mens niet louter een simpel rekensommetje maar een ongeloolijk complex en gevoelsmatig wezen.  We beseffen maar al te goed dat wij fouten maken en ons vergissen, misverstanden soms een drama worden, te koppig zijn om ons ongelijk toe te geven, iemand te vergeven of  zichzelf te vergeven.  Reageren we af en toe niet eens nodeloos agressief op iets waarvan je achteraf serieuse spijt hebt?  We kennen toch allemaal dat intriest gevoel en intense vermoeidheid na een ruzie met diegenen waar we nog het meest om geven.  Maar dat erkennen en toegeven, da's een ander paar mouwen. Is een mens 'sterk' als ie toegeeft aan wat men bestempelt als zwakheid?  Anderen kunnen vergeven maar ook jezelf vergeven....  Zelfkennis.... je grenzen kennen, af en toe eens 'sorry' of 'dankjewel' zeggen, oprecht zijn, troost geven en je emoties niet allemaal zitten opkroppen maar laten uitgroeien tot iets heel moois dat ons in staat kan stellen om onszelf beter te kennen en ook andere mensen beter te begrijpen... Soms is iets heel klein en simpel toch iets heel groots en betekenisvol in ons leven want uiteindelijk zijn wij mensen met een hart en een ziel.... Zo denk ik er toch over...

Nog een zalige winterdag voor iedereen...  groetjes en xxxjes

Ps: ik doe mijn best om zoveel mogelijk te reageren op hartverwarmende woorden die ik soms lees in de reacties maar momenteel kamp ik met wat tijdsgebrek waardoor het wat langer kan duren.  Mijn excuses hiervoor.

Bij het lezen van een aantal reacties werd ik overweldigd door zulke intense gevoelens...  Ik zit hier maar te snotteren door de enorme impact dat heeft op mij.  Nooit had ik durven denken dat mijn woorden een ander mens goed zouden kunnen doen, ik kon het enkel hopen.  Echt waar...het geeft mij een gevoel van effe de hemel te kunnen raken en dat is zo sterk dat ik haast van mezelf zou kunnen vallen door al die energie die losbarst....  Dit is voor mij niet enkel een heuse beloning, want het voelt goed om iemand te kunnen helpen, maar geeft mij ook weer een soort boost om hiermee verder te gaan.  Altijd gaan er mensen zijn die hier niet van houden omdat ze niet in contact willen komen met hun eigen gevoeligheid, steeds gaan er mensen zijn die alles doen om je de grond in te boren maar da's dan een héél andere weg dan ik gekozen heb.  Ooit zei iemand me: 'Doe dan toch eens iets met wat je schrijft! Het ligt daar maar te liggen!' Maar zo gemakkelijk is dat niet....  Ik wil me immers niet aan mensen opdringen.  Ik vond altijd wel iemand van wie ik wist dat hij of zij er behoefte aan had maar dat was altijd gecombineerd met een gebaar of schouderklopje en dat doe ik nog steeds.  Maar ik kan niet zeggen hoe het voelt om te weten dat iemand zich even beter voelt met gewoon woorden op papier.... Ik ben echt geraakt! Bedankt!!! Met veel liefs van Christel.

Ik schreef gisteren aan enkele lieve mensen dat ik niet goed weet of ik verder blijf schrijven in mijn space.  Héél hartverwarmend zijn de reacties dat ze me er toch graag bij hebben...   Neen, ik ben inderdaad niet iemand die snel opgeeft, je zou eens moeten weten...  Maar ik betwijfel of dit voor mij wel zo'n ideale weg is om iets aan te brengen bij de mensen.  Ik zie het uiteraard héél klein maar hoe fijn is de grens niet van wat kan en niet kan.  Mijn geloof maakt een deel uit van wie en wat ik ben en ik zal nooit in details iets vrijgeven, daarvoor ben ik te terughoudend en discreet maar het is niet gemakkelijk.  Ik wil zo graag dat mensen zich goed voelen of dingen herkennen... en er eens over nadenken of bezinnen..  Ik schrijf ze dan wel neer maar ben soms zo verbaasd dat er veel meer achter de woorden schuilt en er ook steeds weer een les van waarheid voor mezelf in ligt, als een soort verwerken en groeien.  Maar zo snel geef ik het niet op hoor, ik weet gewoon niet waar dit toe leidt.... er zijn zoveel voordelen maar ook veel nadelen verbonden aan het internet.  De tijd zal wel raad brengen...  veel liefs van christel

'Vrees je menselijkheid niet,

want alles heeft een reden en lotsbestaan...

Zelfs wanneer je het grootste leed

niet kunt verantwoorden of verklaren...

Zoek de antwoorden niet langer

op plaatsen waar enkel vragen weerklinken...

Durf gewoon 'Mens' te zijn...

Leer van al hetgene je ondervindt in dit

stoffelijk bestaan en verrijk je geest...

Leef zoals je ziel het je ingeeft

maar vergeet niet dat wie goed doet

en eerbied toont, zichzelf veel beter voelt

met wie hij of zij is....

Soms lijkt al wat je doet zo zinloos maar

in de zware beproevingen ligt de kracht

van doorzettingsvermogen...

Geef de moed niet op! '

Christel VB

Een minuutje tijd om een woordje neer te laten ploffen...

Gewoon effe de groetjes doen aan al de lieve bezoekers en de hoop dat er mensen zijn die iets hebben aan mijn geschreven woord en het gevoel ze erbij krijgen.

Als het je aan het nadenken doet zetten, dan ben ik al heel blij maar vergeet niet dat een brede glimlach ook heel hartverwarmend is.  Geloof me, ik hou ook van vrolijkheid en een grapje...

Straks ga ik misschien nog eens iets schrijven maar voor nu zeg ik jullie 'dada' want ik moet de spinnenwebben laten verwijderen uit mijn haren bij de kapster.  Effe genieten van een heerlijke massage!!! 

 Groetjes van Christel

Met een lekker stukje rijsttaart en heerlijk tasje kamillethee, zit ik hier volledig ontspannen aan mijn pc-scherm.  Buiten is de lucht nog prachtig blauw terwijl de avond heel stilletjes komt aangeslopen.  De winter lijkt wel nooit begonnen te zijn want de lente prikkelt als nooit tevoren.  Het gezang van de vogels luidt een nieuw seizoen in maar.... je weet maar nooit, de winter kan nog wel eens iets achter z'n rug houden en ons verrassen met een winterprikje.  Vandaag was het, na een gezellig samenzijn aan de tafel, tijd voor een verkwikkende wandeling in de velden en plantages achter ons nederig stulpje dat we ons thuis hebben gemaakt.  Gewapend met laarzen en een dikke jas trokken we oostelijke richting.  Al snel kregen we het benauwd want het was helemaal niet zooooo koud.  De jassen werden rond onze buik gebonden en hopla, dat was al een pak beter.  Een roofvogel passeerde ons al schierend (een dikke buizerd!) en de veldvogeltjes waren nerveus over en weer aan het springen op de 'plotten' in de plantages.  We stonden stil op een plaats die ons een wijds zicht verschaft op de weidse velden, de prachtige kleurschakeringen in de natuur en het hemelse spektakel.  Je wordt er echt zo ontzettend stil van en het lijkt alsof je geest verrijkt wordt door al dat moois dat ons zomaar geschonken wordt. Het werkt op je gemoed in de positieve zin, het verbindt je met elkander want je kan moeilijk gaan zitten discuteren over de schoonheid van dit alles.  Ik ken toch geen mensen die daar niet door geraakt worden, maar ik kan me natuurlijk vergissen hoor.  Je komt thuis met een gevoel van intense vreugde, een glimlach tot achter je oren...al hangen je kinderen vol modder en ben je een keertje onderuit gegaan (hmmmm met stijl, al bulderend van het lachen natuurlijk).  Niets is toffer dan nu zorgen voor overheerlijke pannenkoeken en warme chocomelk.  Iedereen is tevreden en dat stemt mij ook heel tevree...  Ik wens iedereen nog een fijne zondag toe! Groetjes aan iedereen!!!    doeiiiiiiiiiiiiii

Ik stond deze ochtend vroeg op...  het had een héél klein beetje gesneeuwd.  Best wel mooi hoor al was het maar een superdun coatje.  Nu schijnt de zon à volonté en de hemel is zo prachtig wolkenloos.  Ik herinner me nog enkele jaartjes geleden zo'n dag in de winter.  Het had een dik pak gesneeuwd en overdag was de hemel prachtig blauw, het sneeuwtapijt refelecteerde als een spiegel, de spinnenwebben waren bevroren, tussen de bomen die winterse zonnestralen....het heeft toch zoiets feeeriek.  Ik ben dan haast beschaamd om met mijn lompe laarzen de sneeuw te bezoedelen maar het is er ook om van te genieten.  Ik mis dat wel hoor... want we hadden gedacht om morgen naar de Ardennen te trekken maar nu zitten er hier zieken in huis.  Mijn zoon heeft keelpijn en hoest en ikzelf voelde me gisteren al wat draairig.  Vandaag is het nog erger, ik bibber op mijn benen en mijn sinussen onder de ogen en rond mijn neus zijn gezwollen, zelfs al twee keer een lichte bloedneus gehad.  Het zal weer eens sinusit zijn zeker... plus dat we hier weeral met buikkrampen zitten.  Ik hoor van overal dat mensen deze winter veel problemen hebben met allerlei ziektesyptomen.  Tja, de dokters zullen wel hun werk hebben denk ik.  Dus zal er van dat uitstapje niet veel in huis komen, boehoehoe spijtig!! Maar niet getreurd, er komt nog wel een heuse winterprik, toch voor de Ardennen en dan denk ik dat het beter zou zijn als we in de week kunnen gaan want het is over de koppen lopen in het weekend.  Voor diegenen die dit weekend van de sneeuw gaan genieten, véél plezier hé.  Ook mijn ouders zijn richting hogere bergen vertrokken om te gaan skieen, ook zulke levensgenieters die op het einde van de dag lekker achteruitzakken voor de après-ski... hmmmmmmmm waarom geen avant- en durant-ski?????  Zou wel fijn zijn hééé, zo'n prachtige berghond (hoe noemt die nu weer??? o jaaa Sint-Bernard als ik me niet vergis) met zo'n tonnetje lekkere jenever achter je aan om je op ieder ogenblik te 'verwarmen'.  Ik denk dat ik vlug zou kunnen slalommen... 'is dat nu 1 boom of 3?....ach wat doet het er toe!!'hihihi  Ik ben heel fier op mijn ouders die na hun vijftigste nog zijn gaan leren skieen en omdat ze jong oma en opa werden(en dus al kort na hun veertigste zonder kinderen in huis zaten...) nieuwe doelstellingen in hun leven gezocht en gevonden hebben.  Vele ouders zitten vastgeroest in hun waarden en letterlijk in hun zetel maar het leven stopt dan niet.  Mijn moeder is met kunst bezig (olieverf, aquarel e.d.) en staat op kunststentoonstellingen e.d. terwijl mijn vader gek is van alles wat met computer en techniek te maken heeft.  Reizen is ook hun passie en dat doen ze dan zoveel als in hun mogelijkheid ligt.  Spijtig dat ze af en toe eens een gezondheidsprobleempje hebben maar ik hoop dat ze nog hééééééééééél lang ten volle kunnen genieten van wat het leven hen te bieden heeft.  Héérlijk om zulke actieve ouders te hebben die openstaan voor leren, ontdekken en vaardigheden ontwikkelen...  Ik hoop dat ik in hun voetstappen kan en mag treden maar dan met mijn eigenheid hé.  Alééééé, nu ga ik hier nog wat doen in het huishouden en daarna denk ik nog een klein stukje poezie op mijn weblog te plaatsen.  Voor degene die het interesseert, tot straksjes dan!  Geniet van het mooie weder en alles andere leuke dingen!  Doeiiiiiiiiiiiiii

Vandaag heb ik dus een opvangkindje en dat is best fijn, het is een schat van een jongen die graag knuffelt en rondholt.  Zonet heeft ie flink gegeten en nu zit ie met z'n handjes in de oogjes te wrijven, dus zo dadelijk een heerlijk dutje doen...  Dan gooi ik vlug de vod door het huis want veel zin in poetsen heb ik niet hoor, het leven is meer dan enkel dat... ben al blij als het properkes is en alles mooi aan de kant staat.  Ik ga verderlezen in een goed boek: 'Het huis in het woud ' van Marion Bradley, de schrijfster van 'Nevelen van Avalon'.  Het leest vrij vlot en eens ik bezig ben, dan moet ik dat uit hebben hoor.  Ik kan echt genieten van een goed boek!  Straks mijn 'echte dagboek' nog bijwerken want ik schrijf slechts een fraktie neer in de weblog, tja....een mens moet toch nog geheimen hebben vind ik.   Misschien lijk ik een saai leventje te lijden maar ik kan jullie verzekeren dat het tegendeel waar is.   Iedereen heeft zo zijn of haar eigen manier om dingen te doen waar je geluk in vindt....  ik hou van eenvoud en gevoelsmatigheid...maar mij amuseren, dat zie ik ook wel zitten hoor.  Voor iedereen nog een superfijn weekend toegewenst.  Geniet maar wees voorzichtig!  Groetjes van Christel

Vandaag niet zoveel zin gehad om veel dingen te doen...  gewoon op mijn gemakske rondgeslenterd.  Het was ook niet hoopgevend buiten, en nu is het net vier uur voorbij en het duister valt al... beetje triest eigenlijk tegenover de laatste dagen.  Ik had zo gehoopt op wat extra sneeuw maar da's ons blijkbaar niet gegund, tja....voor de meeste mensen misschien maar beter zo hé.  Morgen heb ik terug een opvangkindje en daar kijk ik wel enorm naar uit omdat ik van mezelf vind dat ik dan beter georganiseerd ben dan wanneer ik hier helemaal alleen zit.  Maar tja, is een mens wel echt helemaal alleen?  Mijn kinderen zitten nu flink te studeren, tenminste de jongste toch want de oudste moet ik wat porren. Een puberke met zijn eigen willetje....Olala, da's waar ook, ik ben ooit ook nog zo jong geweest, boehoehoe, waar is die tijd heen???  Ach, je bent zo jong als je je voelt, zegt men dikwijls, maar de ene dag is de andere niet en ik denk dat vele mensen dat kunnen beamen.  Vandaag heb ik een berendag, dat zeg ik wanneer ik veel zin heb om in een holletje te kruipen en gewoon zolang te slapen totdat heel mijn lichaam en geest volledig tot rust gekomen is en de batterijen weer opgeladen zijn.  Wanneer de zon door de wolken piept, dan lijkt alles veel rooskleuriger en dan heb je zin om o zoveel dingen te doen.  Zo zie je maar, hoe sterk wij verbonden zijn met de elementen.  We zitten zo vastgeroest in onze maatschappij en onze behoeften, dat we ons als mens superieur voelen.  En als er dan zo van die natuurrampen gebeuren, beseffen we pas hoe fragiel we eigenlijk wel zijn.  Wat meer ontzag voor de natuur en het leven.... als je iets neemt moet je er ook iets voor teruggeven...  Zo vertelde een vriendin me ooit dat Indianen zodanig in harmonie leefden met de nauur. Ze zich echt geestelijk en lichamelijk voorbereidden op de noodzakelijke jacht.  Tijdens meditaties, trances enz... stelden zij zich voor alsof ze het dier waren. Nadat ze het dier om het leven hadden gebracht, dankten zij het dier omdat het zijn leven had gegeven om hen verder te helpen overleven en ze gaven dank aan hun Goden.  Zowat alles van het dier werd gebruikt voor hun dagelijkse behoeften en om door de barre winters te komen. Je kunt ervoor zijn of ertegen....het was gewoon zo en ik denk dat er nog wel groepen mensen leven op aarde die dat nog zo doen.  Ik kan me moeilijk voorstellen dat wij nu nog zo kunnen leven maar ik vraag me dikwijls af wat er van de mens zou terechtkomen als er nu eens zoiets ergs zou gebeuren met de wereld dat we als het ware geen gebruik meer kunnen maken van technische snufjes.  Zouden wij dan automatisch teruggaan naar dat oude overlevingsinstinct?   Wat is eigenlijk modern zijn?.......

Voor vandaag genoeg gepalaverd...  Nu eten maken voor mijn 'piranha's' die al vanaf het eerste moment dat ze binnenschieten vragen wat er vanavond op hun bord verschijnt.   Vandaag: heerlijke zoet-zure stoofvlees met aardappelpuree en wokgroentjes. Gelukkig lusten ze dat graag en zal er niet veel gejammerd worden aan tafel.  Voor iedereen nog smakelijk eten en een fijne gezellige avond!!!

Ik geloof dat sommige mensen wel beginnen te denken dat ik aan 'iets' zit, zo sereen voel ik mij soms.  Vandaag stond ik ook al met dat gevoel op....  Eergisteren had ik wel een minder goede nacht maar tja, de maan stond ook weer heel sterk hé (hihihihi....daar gaat ze wéér!!!).  Héérlijk zachte dromen hebben mij vorige nacht gekoesterd als een warme mantel.  Vandaag ben ik lyrisch en de muze is weer langsgekomen.  Ik zet bitter weinig van wat ik schrijf op het internet want er zijn vele dingen bij die ik houdt voor een andere doeleinden alhoewel ik het de mensen die zich interesseren wel gun hoor.  Ik zal mezelf nooit een dichter of schrijver durven noemen....ben maar een gewone vrouw.  Taalfouten en constructiefouten tot en met maar ik leer bij.  Maar ik ga vooral op mijn gevoel af en ervaringen van mezelf en wat anderen bij mij kwijtgeraken en verwerk dat soms via teksten.  Als ik enkele mensen een fijn moment kan geven door die woorden, dan ben ik al een heel tevreden mens, méér hoeft dat echt niet te zijn voor mij.  Het is ook mijn groeiproces in een wereld die zo snel gaat dat het zichzelf voorbijloopt.  En hoe moderner de mens denkt te zijn geworden, des te meer onze behoeften om terug te gaan naar het begin....om onszelf te hervinden en te herbronnen.  Gisteren zag ik naar Rare Streken op Canvas en het ging over de Nijl en de oorsprong van de jaarlijkse overstromingen.  Ik plakte aan het scherm vast....verwonderd door de schoonheid van de natuur en de kracht van de elementen.  Plaatsen waar niet veel mensen ooit een stap gezet hebben en ik kreeg het gevoel van.... dat is nu eens echt de schoot van de Moeder....  Een diep gevoel maakte zich meester van mij en ik huilde bij het aanzicht van de krachtige watervallen die leven brengen... Geen woord kan dat gevoel beschrijven!!!  De mensen die daar wonen lijken mij zo heel gelukkig en echt verbonden met de natuur, dat kunnen wij niet meer evenaren!  Dan besef je pas dat we door onze ontwikkeling ook dingen verloren hebben waar we toch zo'n ontzettende behoefte aan hebben....maar de klok kunnen we niet terugdraaien en we zitten vastgeroest in onze gewoontes en zogezegde noden.  De gevolgen zijn voor ons en onze nazaten.  Hopelijk vindt de Mens ooit een gezonde balans opdat we in harmonie met onszelf, anderen en de natuur kunnen leven...

Na een nacht van woelen, met héél kleine oogjes opgestaan.  Weliswaar tegen mijn zin maar bij het gejuich van mijn jongste dochter werd ik pardoes wakkergeschud.  'Mama mama, kijk toch!!! er is sneeuw!!!!!'....  Het is niet zo veel maar ok, ze is weer heel tevree!  Die snel gaan opruimen ga ik zeker niet doen, vooral ik niet echt een voetpad voor de deur heb, eerder een massa steentjes en ik vind het sowieso al een beetje triest als er voetstappen verschijnen in dat mooi gedrapeerd tapijtje.  Wel vind ik het prachtig om die kleine vogelpootjes te detecteren in de sneeuw...groot en klein en oeps....ook katten sporen.  Groot voordeel aan op de buiten wonen is toch dat je kunt genieten van weidse spektakels en helemaal kunt opgaan in de natuur.  Ik zou het mij echt niet anders meer kunnen voorstellen.  Maar tja, het leven kan soms rare sprongen maken hé.  Vandaag geen opvangkindjes alhier dus ga ik nog wat schrijfwerk inhalen en genieten van de sereniteit.  Lekker effe slenteren in onze plantage, goed dik ingeduffeld....misschien met een heerlijk zonnetje op mijn gelaat.  Tja, da's best een luxe hé....zoveel tijd om dingen te doen waar je van tot rust komt.  Op zo'n moment besef ik meer dan ooit hoe blij ik ben om thuis te kunnen werken en waardeer ik dat des te meer.  Ik ben blij met die keuze die op dit ogenblik in mijn leven de beste blijkt te zijn en ik mij volledig kan engageren voor mijn gezin.  Niet voor iedereen zo'n simpele keuze denk ik wel maar we moeten zo allemaal onze eigen weg vinden en die dan ook bewandelen naar ons beste vermogen.  Geniet allemaal nog van deze dag en hopelijk vind iedereen zijn portie geluk op alle gebieden.  Vrede en liefde toegewenst!!! Christel

Ok, ik geef toe......de sneeuw is vandaag niet blijven liggen, dus geen sneeuwman of vrouw voor de kindjes maar toch lekker trappelen in dat krakend wit tapijtje en sneeuwballen gingen er ook nog lekker tegenaan. Misschien komt er nog...daar hopen niet enkel de kinderen op maar stiekem ook mama.  Als we maar kunnen spelen hé....hihihi

Vandaag is het een rustige dag en ik heb een heldere geest.... een overheerlijke meditatie maakt je sereen en dan relativeer je alles ook beter. Ik kijk ernaar uit om mijn vrienden vanavond te zien. Healings, meditaties, werken met chakra's....als het maar voor het goede is en hopelijk is de verbondenheid en genegenheid heel groot want daar verheug ik mij telkens om. Samenwerken aan iets positief, ik zou het niet anders willen!!! 

Ik wens iedereen nog een fijne maandag toe!!! Het ga jullie goed!!!

Op een dag zoals deze heb ik, volgens mij toch, een klein steentje bijgedragen in een groter geheel.  Een actie door velen ingericht om mensen in nood te helpen.  Bewonderingswaardige organisatie en ook de inzet is om 'U' tegen te zeggen.  Ik heb niet de indruk zwaar te hebben gewerkt, gewoon een handje geholpen en dat geeft wel een goed gevoel.  Maar ik kan het niet nalaten om tegelijkertijd een intriest gevoel te hebben, het gevoel van 'anders' zijn, niet erin te slagen om bij de grote 'hoop' te horen...  De vraag is eerder of ik wel bij de hoop moet horen en/of ik dat echt wil want ook ik heb recht op mijn identiteit en stem. Ik ben niet van 'gisteren' hoor, en voel veel dingen heel scherp aan en daarom maak ik het mezelf misschien ook moeilijk.  Gewoon omdat ik veel over de dingen nadenk en dan wordt het soms wat chaotisch in mijn hoofd.  Trouwens, wat je ook doet of zegt....er zullen altijd mensen zijn die je benijden en je bespotten maar er zullen ook anderen zijn die waardering en vriendschap voor je opbrengen.  Niet iedereen kan je graag hebben, en hoe meer je probeert....hoe minder dat lukt.  Ach, gewoon jezelf blijven en vooral oprecht zijn, jezelf niet onderschatten in waarde want elkeen draagt zijn of haar steentje bij in de grote mensenmassa.  Mijn overgevoeligheid maakt het mij niet gemakkelijk maar wederom kan ik mijn lessen leren en kracht putten uit levenservaringen maar met de pijn moet ik wel leven...  Ik vraag mij héél dikwijls af of andere mensen ook soms met het gevoel zitten van ergens niet thuishoren...  Ach, morgen is er een nieuwe dag en we moeten steeds optimistisch proberen te zijn.  Voor iedereen wens ik een zalige nacht en hopelijk een zuiverend wit tapijtje dat onze zorgen wat wegneemt....    

Donkere wolken aan de hemel voorspellen.... eindelijk sneeuw!!!  Zou het dan toch waar zijn dat we nog een beetje winter mogen verwachten, dat waar ik al zoveel weken naar verlangde.  Ik schreef er al zoveel over en joepie....eindelijk zuiverende sneeuwvlokjes die ons landschap omtoveren tot een feeriek spektakel.... héérlijk gewoonweg!  Niet iedereen zal dat zo graag zien maar mijn kinderlijk verlangen is zo groot dat ik sta te trappelen van ongeduld.  De kinderen zijn al in de wolken en de jongste heeft al een dikke wortel klaargelegd die als neus voor de sneeuwman zal fungeren.  Dat beloofd dus dolle pret!!!!  Nu nog snel de laatste inkopen voor het weekend en morgen volle bak genieten van een dagje met het gezin.... moet het echt nog meer zijn? Tja, ik kan hier moeilijk alles zeggen op het internet (hihihi...) .... 

Terwijl buiten de zon schijnt wordt mijn verlangen naar de winter heftiger...  Vreemd?  Ik denk van niet hoor....  Vorige zondag leek het wel aankomende lente, met de narcissen en krokussen die al hun groen verkondigen.  Je kon in een windvrij hoekje zelfs al genieten van een pril maar toch koesterend zonnetje.  Toch is er het natuurlijk hunkeren naar vrieskou en zelfs een beetje sneeuw, als ons dat zou gegund zijn.  Prachtige ijskristallen op mijn vensters heb ik al in geen eeuwigheid (want zo lijkt het althans) mogen bewonderen.  Er is zoiets als kinderlijk verlangen naar de zuiverheid en rust van de winterse landschappen. Ok, we hebben bitter weinig klagen, wetende dat vele mensen in de wereld te lijden hebben onder barre klimaatsverschijnselen en natuurrampen.... en geef toe, voor onze verwarmingskosten is dat ook niet zo slecht.  Misschien een beetje minder verontreiniging alzo? Ach, was het maar waar....  Toch zou ik niet klagen met enkele daagjes échte winter met alles erop en eraan.  Spelen en genieten met de kinderen in de tuin en de velden, er met de slee erop uit trekken, een sneeuwpop maken, een malse sneeuwbal gooien op de eerste beste passant (hihihihi....) en natuurlijk er minstens drie moeten trachten te ontwijken (wat me dus nooit lukt).  Tja, je moet toegeven dat het iets idylisch heeft.  Wie weet komt het er nog van, anders kijk ik toch al uit naar de eerste krokusjes die de lente verwelkomen en zo gaan de seizoenen en het leven immers verder.  That's life....

Welke dag zijn we vandaag?  O ja....het is wééral woensdag, amai wat vliegt de tijd.  De kinderen zijn al enkele uurtjes van school, hongerig als piranha's en nu hangen ze 'enigzins' over de boeken alhoewel ik de oudste toch al met meer dan één oog heb zien staren naar iets anders dan huiswerk op zijn pc-scherm.  Alsof ik dat niet door heb hé...hihihi

Eigenlijk zou ik vandaag echt in gang moeten schieten en moeten zorgen voor een relocatie van de spinnenwebben (ai ai ai) maar het zal met een losse hand zijn want morgen is er nog een dag en ik heb meer zin om dat prachtige geleende boek uit te lezen: De Heks en de Heilige van Ulrike Schweikert.  Een aanrader voor mensen die zich graag verdiepen in een roman die een tijdsfeer weerspiegelt die allesbehalve gemakkelijk was.... Heksenvervolgingen, armoede, mishandeling.... Maar tja, eigenlijk is het nog niet veel veranderd hé, maar het heeft nu gewoon een andere naam.  Je vraagt je af of de mens nu beter geworden is of hetzelfde is gebleven maar gewoon in een andere jas.  Ach.... je kan enkel jezelf veranderen.... maar soms vind ik het inderdaad wel triest zoals de wereld in elkander zit want er is zoveel moois.

Een dag zoals véle anderen..........en toch is de deze ook uniek in al zijn kleine en grote aspecten.....