| Christel's profileDroomwereld van Roosje e...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
November 15 Mistige dagen... Mistige dagen die de winter voorgaan.
Geuren, rijp en doorleefd.
Alles gaat in rust...
zowel de natuur als ieders geest.
Roosje December 28 De mist van het verleden...
‘Op een dag streek een bont gekleurde vlinder neer op haar vensterbank. De stralende Zonnekoning verwelkomde het vroege ochtendgloren. De mist van het verleden verdween alsof die nooit had bestaan en Ze wist met zekerheid dat haar Ziel voor immer bevrijd was. Verrezen als de phoenix uit zijn as.. Wetende dat er ook voor haar een plaats en doel bestaat in de Werelden… Hier en verder…’
Roosje, 3 december 2008
April 23 Verborgen taal...Wijsheid schuilt in de stilte van ongesproken woorden...
Liefde... in een warme blik die géén woorden behoeft...
ROOSJE
 January 03 Wees jezelf!
Weet dat er altijd iemand is die je liefheeft zoals je bent, want in ons hart is er veel plaats voor al de verscheidenheid die onze wereld omvat. Een reden om bang te zijn in het duister is er niet, want het zonlicht wacht ons reeds op om onze ziel te verwarmen. De ochtenddauw tovert glanzende druppels op het frisgroene grastapijt en wekt ons om het leven met open ogen te aanschouwen. Het is alsof Moeder Natuur ons zachtjes toefluistert: ‘Onwetend mensenkind, Wees niet bang om te leven, Ontwaak en ken jezelf, Leer van iedere ervaring!’ Een Nieuw Begin in de Oude Wereld.
Roosje
February 02 Een sprong in het ongewisse...Waarom veroordelen mensen iemand nog erger als het gaat om een ander geloof dan het hunne, zelfs als ze een goed mens proberen te zijn? Ik begrijp niet dat ze niet willen of kunnen inzien dat er zoveel miserie rondom ons leeft, dat ze zich laten verblinden door wat 'hoort' of 'niet hoort' volgens hun maatschappelijke normen... Hun trots en kortzichtigheid is wat hun eigen ontwikkeling tegenhoudt... Er is immers zoveel méér als je je openstelt voor wat leeft onder de mensen. Een sprong in het ongewisse... January 11 Kijk op de wereldAls we de wereld bekijken in zijn geheel, geef dan toe; er is héél veel pijn en onbegrip. Terwijl de éne mens met plezier een nieuwe dag begint, is er voor een ander géén enkele reden tot vreugde gegund. De realiteit komen we niet graag onder ogen, want voor ons is het leven hier nog ontzettend fijn én zelden denken we aan een andermans pijn... We voelen ons allen machteloos tegen al dat geweld, terwijl we diep vanbinnen weten dat geweld niet enkel fysiek ondraaglijk is maar ondermijnend voor ieders geluk... Een klein gebaar, een luisterend oor, een vriendelijk woord en vooral respect en begrip voor éénieder die ons omringt... 't Geluk huist in dingen die héél eenvoudig lijken maar het meest waardevol blijken. Alleen kunnen we de wereld niet aan maar samen staan we sterk want iedere schakel is van belang. Hopelijk wordt een piepklein lichtje een héél groot gelukzalig vreugdevuur voor alle mensen op aarde Laten we blijven hopen en geloven... |
|
|
